18 de agosto de 2019 | Acto de homenaxe a Carmen Pesqueira "A Capirota" na praza que leva o seu nome.

O pasado 18 de agosto lembramos a Carmen Pesqueira Domínguez "A Capirota", na praza que leva o seu nome.

 

Queta Otero, a presidenta da asociación, presentou o acto: 

"Cúmprese hoxe un ano en que o pobo de Marín restitúe co nome desta praza de Carmen Pesqueira Domínguez o recoñecemento a unha muller que levantou a súa voz contra os que naqueles días de agosto andaban a meter medo na xente levando a cabo un plan estratéxico para aniquilar á clase traballadora ,non foi un feito illado senón contra as persoas que defenderon as ideas republicanas .

Neste 18 de agosto recordamos a Carmen,asasinada, privada da súa vida para escarmento das que ousaran levantarse aínda que só fora coa súa voz contra o novo réxime implantado polos militares golpistas. Esa mesma noite foron buscar a Cangas a Dolores Blanco Montes e as dúas compartiron a tráxica viaxe ata o Pozo da Revolta e aínda que Lola puido saír con vida fuxindo polo monte a súa vida foi un inferno pola brutal represión contra ela e a súa familia.

As Asociacións de Memoria levamos anos pedindo que a impunidade dea paso á xustiza e recordar que o dereito á verdade e a reparación que esixen as vítimas é un deber moral da democracia española. Recuperar a Memoria é un acto complexo e doloroso pero necesario para seguir adiante.Os estados teñen o deber de preservar a memoria dos crimes contra dos dereitos humanos. 

So así será posible construir un mundo novo no presente tendo en conta o pasado ausente pero non esquecido porque nós seguiremos a esixir Reparación, mentres as condenas continúen vixentes a pesar da recomendación da ONU de actuar e retirar a Lei de Amnistía; Verdade, desclasificando todos os arquivos porque sen eles non hai Memoria e sen Memoria non hai Historia.

Queremos agradecer a Manuel Graña que dende a Coruña está hoxe con nós para compartir este poema para Carmen, a Lucía e a Nee e a todas e todos vós. Moitas grazas."

      

Manolo Graña le o seu poema adicado a Carmen Pesqueira

Foto: Julio Santos

Carmen, A Capirota,

tocouche vivir nun tempo de tronos,

fartácheste de traballar

e por mais que lavaches e lavaches

para señoritos insatisfeitos,

non te libraches da súa brutalidade,

a túa condición de muller solidaria

levoute a sufrir a súa atrocidade.

O pozo da Revolta recolleu o teu corpo

despois do horror,

e neste lugar

floreceron mil rosas vermellas,

mil paxaros anunciaron a túa valentía,

e toda a ría foi testemuña

da dor e do valor dunha muller.

(Manolo Graña)

Nee Barros lembra a vida e valentía da Capirota

Foto: Julio Santos

Chamábase Carmen Pesqueira Domínguez, pero chamábana A Capirota. Chamábana A Capirota e o seu nome aínda está escrito con tinta vermella na lembranza do noso pobo, de nós, os que non nos dignamos a esquecela e non queremos esquecela. 

Chamábana a Capirota pero era coñecida por ser nai solteira dun rapaz ao que mantiña a base de moita suor e traballo, lavando roupa allea, de relixiosos e familias podentes. 

Cando non ía ao carbón ou ao peirao, lavaba roupa allea debaixo dunha ponte, cantando e loitando por manterse a flote entre auga, xabón e prendas, nunha época na que ser alguén coma ela era suficiente motivo como para rematar afogado en vida. 

Tan bonita e tan… nai solteira, tan libre, algúns dicían que ata republicana. Si, era fermosa, pero o fermoso nela ía máis aló da aparencia: gardaba unha refulxencia que non desapareceu nin no seu solpor, nin no intre mesmo no que a obrigaron a apagarse, nese preciso intre no que comezou outra das mil e unha (ou moitas máis) desgrazas que inzan a nosa historia. 

Esa refulxencia foi a que a levou a berrarlles a uns falanxistas, en pleno agosto de 1936, criminais. Si, criminais, con todas as súas vogais e consoantes. Si, criminais porque estaban a mallar nun home no medio e medio da, naquel momento deserta, Rúa da Ponte. Berróullelo dende a súa voz de muller, de nai solteira e, sobre todo, de persoa que defendía os dereitos dos humildes. E esa mesma voz dende a que lle lo berrou foi a que o criminal nazi coñecido como O Alemán (Bruno Schweiger) e o resto dos seus compañeiros recibiron. Esa voz que levaba con ela centos de silencios, e que non podían permitir que seguise berrando. 

Aquela mesma noite capturárona, golpeárona, torturárona, violárona e asasinárona no Pozo da Revolta. E isto non precisa de metáforas para ser contado, nin de eufemismos ou rimas: porque a verdade, do único que precisa é de xustiza. Cortáronlle os peitos e pasearon o seu cadáver por Bueu, para ensinarlle ao pobo en cuxo nome berrara o que lles podería pasar se seguían o seu exemplo. 

Remataron tirándoa nunha rúa. Abandonando o seu inerte corpo, que seguía a ser, agora dolorosamente, fermoso. Fermoso porque os falanxistas non estiveron moi trabucados ao deixar constancia da causa da súa morte, causa que aínda nós hoxe levamos enriba cada vez que a lembramos: “morta a causa dunha ferida no corazón”.

(Nee Barros)

                                

Fotos: Julio Santos

A voz de Lucía César e a intervención da bisneta de Carmen Pesqueira, enmarcaron o emotivo acto.

Foto: Julio Santos